Leerkrachten zijn de enige professionals die zonder gereedschap doorwerken

  •  
  •  
  •  
  •  

Als een monteur op pad wordt gestuurd,  krijgt hij vaak een duidelijke opdracht mee: “Los het probleem op”. De werkgever voorziet de monteur van een auto, gereedschappen en kennis om het probleem ook daadwerkelijk op te lossen.

Als de monteur op de locatie aankomt en hij blijkt niet het juiste gereedschap te hebben, dan ontstaat er vanzelf een probleem. Om de klant te kunnen helpen en aan de wens van zijn opdrachtgever te voldoen heeft hij toch écht zijn schroevendraaier nodig.

tools_gif

Wat doet een werknemer op zo’n moment? Die neemt contact op met zijn baas en vraagt waarom hij niet de juiste spullen heeft gekregen om het probleem op te lossen. Hij zal aan zijn baas uitleggen dat hij niet efficiënt kan werken zonder het juiste gereedschap.

In deze context begrijpen zowel de opdrachtgever, de werknemer en de klant onmiddellijk wat er aan de hand is: zonder de juiste spullen kan de monteur zijn werk niet doen. Een monteur zonder gereedschap op pad sturen is gekkenwerk!

LEERKRACHT WERKT OOK ZONDER GEREEDSCHAP

Afgelopen donderdag (5 oktober) staakten de meeste leerkrachten in het primair onderwijs: de werkdruk in het onderwijs is te hoog, de klassen zijn te groot en er zit een groot gat in salaris tussen het PO en het VO. Terechte zorgen en de eisen die gesteld worden zijn ook niet gek, maar lost dit staken (en eventueel het geld dat er door vrijkomt) het probleem op?

Leerkrachten zijn zó begaan met het lot van de leerlingen dat ze bereid zijn om elke opdracht, desnoods met blote handen, aan te pakken.

Besturen, scholen en leerkrachten krijgen met regelmaat nieuwe opdrachten van de overheid. Neem passend onderwijs, in de basis een goed plan. Echter niet uit te voeren als er niet aan bepaalde voorwaarden is voldaan. De opdrachtgever stelt geen (of te weinig) gereedschappen beschikbaar, de monteur (leerkracht) kan de opdracht simpelweg niet uitvoeren. In elke andere sector zou de werknemer gelijk naar zijn baas stappen en zeggen: “Zo kan ik mijn werk echt niet doen!”. De werkgever zou dit beamen en zorgen voor het juiste gereedschap. Tot dit is gebeurd, zal de werknemer de opdracht niet uitvoeren. Logisch toch?

Waarom gebeurt dit in het onderwijs dan niet? Er moet een opdracht uitgevoerd worden (neem Passend Onderwijs), maar de noodzakelijke ondersteuning en middelen komen er niet. In het onderwijs zegt de werknemer: “Zo kan ik de opdracht nooit goed uitvoeren, maar ach, ik zal mijn best doen.”

Leerkrachten zijn zó begaan met het lot van de leerlingen dat ze bereid zijn om elke opdracht, desnoods met blote handen, aan te pakken. Niets doen is meestal geen optie. Een goede leerkracht wil alle leerlingen zo goed mogelijk verder helpen.

thijnpost.nl

Staak niet door weg te blijven, staak door alleen te doen waar je de middelen voor hebt

Om écht tot verandering te komen moeten leerkrachten als een blok achter hun professie gaan staan. Een dag, twee dagen of zelfs een week de school sluiten genereert aandacht,  aandacht voor werkdruk en ongelijkheid in salaris, maar daarmee is het probleem niet opgelost.

Leerkrachten moeten, net als een monteur, in een positie komen waarin het normaal is dat ze goed gereedschap krijgen. Dus in plaats van een opdracht aan te nemen en maar af te wachten óf en welk gereedschap er wordt aangereikt, zou de beroepsgroep moeten eisen dat er eerst aan voorwaarden wordt voldaan. Zo niet, dan wordt de opdracht teruggegeven.

De volgende staking zou niet moeten bestaan uit dagen vrij en leerlingen naar huis sturen. Geef met alle besturen in Nederland de opdracht terug aan het ministerie. Immers, zonder gereedschap kunnen wij de opdracht niet uitvoeren. Ontvang de kinderen (en hun ouders) hartelijk op school, geef onderwijs, maar stop met zaken die niet uitgevoerd kunnen worden. Tot je het gereedschap wel krijgt natuurlijk.


  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Los ook nog even de som op omdat je geen robot bent: *